(مدنی- فقه )یعنی اجازه تملک. این اجازه راگاهی مقنن مستقیمأ میدهد ما نند اجازه تملک مباحات درماده 147ق- م وگاهی ناشی ازقصد انشاء مالک است مانند نثار مال درعروسی که صاحب جشن از طریق نثار، اباحه تملک مال بحضار می کند. ا ذن در نهادن سرتیر برسردیو ار هم مصداق اباحه تملک منافع است( ماده 120 ق- م) همه اقسام اباحه تملک، جائزیا لازم نیستند بلکه بحسب طبیعت هرقسم ممکن است جائزیا لازم باشد غالبا جائز میباشند
