(فقه) به حدیث ذیل اطلاق میشود: ((رفع عن امتی تسعة اشیاء الخطاء والنسیان وما استکرهو اعلیه ومالایعلمون وما لایطیقون وما اضطروا الیه والطیره و الحسد و الوسوسة فی الخلق مالم ینطق بشفتیه)) از ظاهر این حدیث استفاده میشود که درسایر مذاهب اگرکسی کاری از روی خطاء یا فراموشی ویا اکراه ویا جهل ویا اضطرار میکرد مؤاخذه می شد و ماخوذ بعمل خود بود علاوه بر این بآنها تکالیف خارج از طاقت می شد و اگر حسد می ورزیدند معاقب بودند و یا فال بد اگر میزدند کیفرمی دیدند وو... ولی این امور از ملت اسلام برداشته شد (تقریرات اصول نائینی - جزء سوم - ص 122) ماخوذ بودن باکراه و یا تحمیل تکلیف مالایطاق باقتضاء عدل خداوند ظاهرا نباید درمیان سایر امم اعمال شده باشد و بهرحال در ذیل این حدیث قرائنی هست که صحت انتساب آنرا به معصوم(ص) مورد تامل قرار میدهد هرچند که اصحاب درآن تامل نکرده اند.
