( فقه) همانطور که درحقوق بین الملل، دولتی نسبت بامر یا اموری حالت بیطرفی بخود میگیرد گاهی یک موضوع حقوقی نسبت بیک وضع معین حالت بیطرفی (و بتعبیر قدماء: حالت لااقتضائی و با بیان حالیه: حالت بی تفاوتی) بخود می گیرد این حالت را ((لابشرط )) گویند مثلا طرح دعوی نسبت به اختلاف خوانده با خواهان لابشرط است یعنی طرح دعوی نه نشانه اختلاف خوانده با خواهان است و نه نشانه موافقت خوانده با دعوی خواهان زیرا هر دو صورت احتمال می رود و ذات طرح دعوی دلالت بر خلاف یا وفاق خوانده نمی کند و نسبت به خلاف و وفاق، لااقتضاء ولا- بشرط است ای بساکه متداعیین بامواضعه با یکدیگر طرح دعوی می کنند. (رک. بشرط لا- بشرط شیئی)
