نماء از نمو است و در اصطلاحات فقه و مدنی بر هریک از دو مورد ذیل صادق است:
الف- افزایش مادی یک مال مانند اینکه درختی میوه دهد و گاوی فربه شود و گوسفندی شیر دهد یا پشم آن بروید.
ب - افزایش معنوی یک مال مثل اینکه سگی را تعلیم دهند که حراست خانه یا باغ یا رمه کند و یا کار دیگر از قبیل یافتن دزد و این سگ را کلب معلم( به فتح لام و تشدید آن) یعنی سگ آموخته گویند. نماء در مقابل منافع بکار می رود مثلا منافع عین مستاجره را در اصطلاح نماء نمیگویند( ما ده 287 ق- م ).
