الف -(مدنی- فقه )قبول در قانون وفقه تعریف نشده است میتوان گفت قبول عبارت است ازقصد انشائی که در جهت عکس ایجاب
قرار گرفت ودرایجاد اثر یک عقد، مکمل ایجاب میباشد. و بطور خلاصه میتوان آنرا قصد انشاء مکمل قصد انشاء دیگر نامید.
( رک. ایجاب )
ب- قبول درمقابل رد( ویا اعتراض )مفهومی است مغایربا مفهوم بالا مثلا مالک درعقد فضولی حق دارد عقدی را که روی مال او واقع شده است قبول کند. یا کسیکه حکم بدوی علیه اوصادرشده میتواند بآن اعتراض نکند و این را هم قبول باین معنی مینامند (در فارسی تمکین بحکم گفته میشود) قبول باین معنی را Acquiescement نامیده اند وباین معنی اصطلاحی است که درمدنی و آئین دادرسی مدنی و کیفری و اداری بکار می رود.
