قاعده ملازمه

( فقه) مقصود این است که نتایج عقلی (در قلمرو زندگی قضائی )مورد قبول صاحب شریعت آسمانی است چنانکه گفته اند: ((کلما حکم به العقل حکم به الشرع )) در عمل چندان پابند این قاعده نیستند.