الفاظ مخصوص وعربی که برای هرعقدی (وهرایقاعی )درعلم فقه( نه در متون قوانین اسلامی) پیش بینی شده و ازمجموع آنها کتابهائی فراهم آورده اند و گاهی خود این کتابها را هم صیغ العقود مینامند. بسیاری از فقهاء وصاحبنظران اسلام برای الفاظ (خواه بصورت صیغه باشد خواه نه خواه عربی باشد خواه نه) در بستن قراردادها تاثیر خاصی قائل نیستند و معاطات( قراردادی که با داد وستد مشخص میشود )را عقد صحیح میدانند باین استدلال که درهرزمانی معاملات معاطاتی به حدوفور موجود است و در زمان شارع هم بوده است وهیچ دستوری درباره این معاملات داده نشده و از این جا دانسته میشود که شارع اسلام این گونه معاملات را بهمان مفهوم متداول و متعارف ابقاء کرده است. صاحب ((المغنی)) مینویسد: (لوکان الایجاب و القبول شرطأ فی هذه العقود لشق ذلک ولکانت اکثرعقود السلمین فاسدة و اکثر اموالهم محرمة. ولان الایجاب والقبول انما یرادان للدلالة علی التراضی فاذا وجد مایدل علیه من المساومة و التعاطی قام مقامها و اجزاء عنهمالعدم التعبد فیه) جلد سوم کتاب مذکورصفحه 502 – 503
