(فقه) وقت حاجت در این جا یعنی موقعی که برحسب اقتضاء عقل ومصلحت باید مطلبی گفته شود (وقت گفتن نه وقت خاموشی) وتأخیر بیان از وقت حاجت یعنی درموقع گفتن سکوت اختیارکردن و آنگاه بیموقع سخن گفتن. دوچیز طیره عقل است دم فروبستن بوقت گفتن وگفتن بوقت خاموشی چون سکوت در مقام بیان عقلا پسندیده نیست لذا باید برای آن سکوت معنی در نظر گرفت (برخلاف قاعده لاینسب لساکت قول) و بهمین جهت گفته اند: سکوت در مقام بیان بیان است: یعنی سکوت واقعی که قابل تمسک نباشد نیست وقاعده لاینسب لساکت قول دراین مورد جاری نمیشود.
