نظم فراموش شده

پرونده ای با موضوع فریب در ازدواج مطرح شد . حسب محتویات پرونده شاکی مدعی است که همسرش قبلا ازدواج کرده بود ولی در زمان ازدواج این امر را از ایشان پنهان کرده است .

داستان پرونده این بود که پیرمردی مایه دار، برای ایام کهنسالی اش فکر ازدواج مجدد می افتد و با خانم میانسالی که ازدواج سابقش را پنهان کرده است ازدواج می کند .

 از ازدواج شاکی و متهم نیز مدت مدیدی گذشته بود و سال ها به خیر و خوشی با هم زندگی کرده بودند .

در جریان محاکمه متوجه شدم که شاکی شخص پیر و فرتوتی است که در بستر بیماری است و کسی که پیگیر شکایت می باشد پسر شاکی می باشد که به نام پدر و با گرفتن وکیل مصرانه سعی در اثبات جرم دارد .

قضاوت کردن در این موارد کمی سخت است .خوب که به موضوع نگاه می کنید بین خوبی و بدی گرفتار می شوید ‌.

انگار قانون، اخلاق را به چالش می کشد .

کاری غیر قانونی که نتیجه ی اخلاقی مفیدی داشت .

از یک طرف قانونی نقض شده و جرمی واقع شده است و در ظاهر و بر فرض قانونگذار نظم جامعه زیر پا گذاشته شده است .

از طرف دیگر پیرمردی فرتوت در نبود؛ و بی مهری فرزندان، سال های خوبی را با ازدواج با متهم تجربه کرده است .

علت اصلی طرح شکایت هم مسائل مالی است؛ نه مبارزه با جرم و اعاده ی نظم جامعه .

درست است که متهم روش غلطی را برگزیده است اما کاری مفید و اخلاقی انجام داده است .

هم اکنون نظمی که در این زندگی ایجاد شده است بخاطر منافع دیگری و با ورود شخص ثالثی بهم میریزد .

در اینجا هر چند وظیفه ی قاضی اجرای قانون است ولی نباید فراموش کند که هنر قاضی و قضاوت در بر پا داشتن و اعاده ی (( نظم فراموش شده )) است . قضاوت بین نظم عمومی و نظم خصوصی و برقراری تعادل بین آنها .