ببینید، بعضی وقت‌ها پرونده‌ها اونطور که در نگاه اول به نظر می‌رسن نیستند. من این رو بعد از سال‌ها تدریس و کار روی پرونده‌های مختلف، خوب یاد گرفتم. همیشه چیزهای جدیدی برای یاد گرفتن هست، مخصوصاً وقتی پای رفتار انسان وسط باشه.

ماجرای پرونده دکتر رضایی، جراح مغز و اعصاب معروف، یکی از همین پرونده‌ها بود. وقتی اومد پیش من، خیلی مضطرب بود. می‌گفت دکتر فاطمی، همکار سابقش، ادعا کرده که اون رو توی مطبش حبس کرده و تهدید کرده که اگر حرفی نزنه، داستان اشتباه پزشکی که اتفاق افتاده رو رسانه‌ای می‌کنه. راستش رو بخواید، قضیه آدم‌ربایی، اون هم بدون هیچ مدرکی دال بر درگیری یا درخواست پول، خیلی عجیب بود.

از همون اول یه چیزی توی حرف‌های دکتر فاطمی اذیتم می‌کرد. یه جورایی حس می‌کردم اون روایت، اونقدرها هم که باید، درست نیست. خب، من سال‌ها با روانشناسی آدم‌ها، با انگیزه‌هاشون، با اون پیچیدگی‌های درونی سر و کار داشتم. تحقیق که کردم، دیدم دکتر رضایی، آدمیه که تمام عمرش رو صرف خدمت کرده، هیچ سابقه‌ای نداره. اما دکتر فاطمی… خب، سابقه قبلی هم توی پرونده‌اش بود که آدم رو به فکر فرو می‌برد.

روز دادگاه، هوا سنگین بود. دادستان با اطمینان کامل داشت دکتر رضایی رو متهم می‌کرد و دکتر فاطمی هم داشت با اشک و ناله، داستان خودش رو تعریف می‌کرد. موقع دفاع که شد، من آروم رفتم جلو. سعی کردم با همون لحنی که سر کلاس با دانشجوها حرف می‌زنم، بدون اینکه کسی رو متهم کنم، واقعیت رو روشن کنم.

بهشون گفتم که باید به جزئیات دقت کرد. مثلاً اون مکالمه تلفنی که دکتر فاطمی گفته بود “گیر افتادم”، معنی‌اش این نبود که کسی رو به زور نگه داشتن. می‌تونست خیلی چیزهای دیگه باشه. بعد، با نشون دادن اون پیامک‌ها و تحلیل اون الگوهای رفتاری، سعی کردم توضیح بدم که چطور ممکنه این اتهام، در واقع یه نقشه برای رسیدن به یه خواسته دیگه، شاید مالی، بوده باشه. هدفم این بود که حقیقت رو اونطور که هست، نشون بدم، نه اینکه کسی رو مقصر جلوه بدم.

خدا رو شکر، نتیجه‌اش خوب شد و دکتر رضایی تبرئه شد. این جور وقت‌ها، آدم حس می‌کنه که کارش معنی داره. این که تونسته باشی یه نفر رو از یه اتهام ناجوانمردانه نجات بدی، واقعاً حس خوبی داره. این جور پرونده‌ها به من یادآوری می‌کنن که چقدر مهمه که همیشه با دقت، با حوصله و با دیدی باز به مسائل نگاه کنیم.