ترمینولوژی حقوقی

رک. حکومت

( بین المللی خصوصی) قانون کشوری که دعوی بدادگاهی از دادگاههای آن کشور عرضه شده است ولوآنکه محل وقوع مال مورد دعوی یا ترکه درآن کشور نباشد.

قانون مربوط بمنازعات از جهت رسیدگی و اثبات وقایع حقوقی مانند قانون آئین دادرسی اداری ومدنی و بازرگانی و کیفری و نحو اینها. فقهاء به آن، قانون اثباتی می گفتند. ( رک. قانون اثباتی )

قانون مربوط به شخص خاص( مانند قوانین راجع به مستمری اشخاص معین )یامورد خاص (مانند قانون راجع بقرار داد بین دولت ایران ویک دولت دیگر درموضوع معین) را گویند. این اصطلاح درمقابل قانونی که ناظر بخصوص مورد معین یا شخص معین نیست و جنبه دائمی دارد می باشد

غیر از قانون اساسی سایرمقررات کشور را قانون عادی نامند.

به قوانین ذیل گفته میشود: الف- قوانین مفسر اراده. (رک. قانون مفسر اراده ) ب- قانون وضعی. (رک. قانون وضعی )

مقامی که بمناسبت قدرت مخصوصی که دارا می باشد وضع قانون نموده و آنرا کم وبیش بمعرض اجراء می گذارد و از قدرت مزبور ضمانت اجرائی قانون را فراهم میکند. مقنن هم درهمین معنمی استعمال می شود. درفقه بهمین معنی لغت شارع ومشرع (به تشدید راء) استعمال می شود.

وضع کردن قانون را گویند. درفقه آن را تشریع گفته اند.

رک. ام الباب