اعتراض به تعیین ۷۲ ساعت ملاقات فرزند برخلاف نظر مددکار

سلام وقت بخیر شما در اعتراض خودتون با موضوع ملاقات فرزند به طور کلی مخالفت نکنید چرا که حق قانونی والدین می باشد و جز در شرایط خاص قابل سلب نخواهد بود و بهتر است در خصوص دلیل سلب حضانت طفل از مادر بیشتر توضیح بدید و در صورت لزوم رای سلب حضانت و هم پیوست لایحه ارسال بفرمایید و ملاک شما در لایحه غبطه و مصلحت طفل باشه و حتما در تنظیم لایحه تجدیدنظر خواهی دقت بفرمایید

درود بر شما؛ در فرضی که گزارش مددکار اجتماعی، ملاقات ۴۸ ساعته را با لحاظ وضعیت طفل تأیید کرده، صدور حکم ۷۲ ساعته بدون تبیین علت عدول از گزارش کارشناسی و بدون احراز مصلحت طفل، قابل ایراد است. محور اعتراض را بر «عدم توجه به دلیل مؤثر» و «مغایرت تصمیم با مصلحت طفل» قرار دهید، نه صرفاً اختلاف مدت ملاقات. مستنداً به ماده ۴۱ قانون حمایت خانواده و بندهای «ج» و «هـ» ماده ۳۴۸ قانون آیین دادرسی مدنی، در تجدیدنظرخواهی تقاضای اصلاح مدت ملاقات از ۷۲ به ۴۸ ساعت و عندالاقتضاء تعیین ملاقات تدریجی یا تحت نظارت را مطرح کنید. سوابق سلب حضانت، ممانعت قبلی از ملاقات و خصوصاً مستندات پزشکی مربوط به سوختگی طفل را نیز ضمیمه کنید؛ زیرا دادگاه باید مصلحت طفل را محور تصمیم قرار دهد و نه صرفاً خواسته یکی از والدین. سؤال اساسی برای تنظیم اعتراض این است: آیا گزارش مددکار، مستندات پزشکی سوختگی و سوابق رفتاری مادر در پرونده موجود است و رأی صادره صراحتاً علت رد یا بی‌اعتنایی به توصیه ۴۸ ساعته مددکار را بیان کرده است؟ بررسی متن رأی و گزارش مددکار می‌تواند مبنای تنظیم تجدیدنظرخواهی دقیق و درخواست اصلاح فوری نحوه ملاقات باشد.

سلام وقت بخیر، کاربر ارجمند، در اعتراض بهتر است محور اصلی را نه مخالفت با اصل ملاقات مادر، بلکه عدم تناسب مدت ۷۲ ساعت با سن بسیار پایین طفل و اوضاع و احوال خاص پرونده قرار دهید و با استناد به مواد ۴۱ و ۴۵ قانون حمایت خانواده تصریح کنید که معیار حاکم بر تعیین نحوه و مدت ملاقات، غبطه و مصلحت طفل است؛ بنابراین با توجه به اینکه طفل تنها سه سال و نیم دارد، حضانت وی به موجب تصمیم قضایی به شما واگذار شده و علت سلب حضانت مادر نیز ممانعت از ملاقات و موضوع سوختگی پای طفل بوده است، تعیین ملاقات ۷۲ ساعته بدون ارائه استدلال روشن درباره ضرورت و مصلحت چنین مدتی محل ایراد است، به‌ویژه آنکه مددکار اجتماعی پس از بررسی وضعیت طفل، مدت ۴۸ ساعت را تأیید کرده و دادگاه بدون تبیین علت عدول از این نظر، مدت ملاقات را به ۷۲ ساعت افزایش داده است؛ البته نظر مددکار برای دادگاه الزام‌آور نیست و صرف مغایرت رأی با نظر مددکار به تنهایی موجب نقض رأی نخواهد بود، اما می‌توانید ایراد کنید که دادگاه باید علت ترجیح ۷۲ ساعت بر پیشنهاد تخصصی مددکار و تناسب این مدت با سن، وضعیت روحی و جسمی طفل و سوابق مؤثر پرونده را در رأی تبیین می‌کرد و تقاضا نمایید ضمن توجه به گزارش مددکار، تحقیقات تکمیلی از مددکار یا مرکز مشاوره خانواده و عنداللزوم تعیین ملاقات تدریجی یا تحت نظارت انجام شود و مدت ملاقات از ۷۲ ساعت به ۴۸ ساعت کاهش یابد؛ زیرا قانون صراحتاً رعایت مصلحت کودک را در تمام تصمیمات قضایی الزامی دانسته و سازوکار ملاقات نیز باید با مصالح کودک تنظیم شود.