محدودیت ملاقات

صرف گفته‌های کودک یا ادعاهای مطرح‌شده به‌تنهایی معمولاً برای محدود کردن حق ملاقات پدر کافی دانسته نمی‌شود؛ اما اگر مادر بتواند با دلایل و مستندات قابل قبول برای دادگاه ثابت کند که نحوه ملاقات پدر به سلامت جسمی، روحی، اخلاقی یا تربیتی کودک آسیب می‌زند یا مصلحت طفل را به خطر می‌اندازد، امکان طرح درخواست تغییر شیوه ملاقات در دادگاه خانواده وجود دارد؛ از جمله انجام ملاقات در محل‌های تحت نظارت (مرکز ملاقات)، کاهش مدت ملاقات یا اعمال محدودیت‌های متناسب. تصمیم نهایی در هر حال بر مبنای احراز مصلحت طفل و مجموع اوضاع و احوال پرونده توسط دادگاه گرفته می‌شود. در پاسخ‌ها تأکید شده که برای اثبات، بهتر است از ادله‌ای مانند گزارش مددکار اجتماعی، نظریه روان‌شناس، تحقیقات محلی، شهادت شهود، گزارش‌های رسمی/ضابطین یا سایر قرائن معتبر استفاده شود. همچنین سابقه ممانعت پدر از تحویل کودک به مدت چند ماه و تحویل دادن پس از حکم جلب، از مواردی شمرده شده که می‌تواند در ارزیابی دادگاه نسبت به نحوه ملاقات و تصمیم‌گیری درباره تغییر آن مورد توجه قرار گیرد. در عین حال، درباره میزان اتکای دادگاه به «گزارش یا اظهارات فرزند» اختلاف بیان شده است: برخی آن را به‌تنهایی کافی نمی‌دانند و بر ضرورت ادله تکمیلی تأکید دارند؛ در مقابل، دیدگاهی هم مطرح شده که با ارائه گزارش‌های فرزند و ارجاع به مشاوره، می‌توان درخواست محدود شدن ملاقات به مراکز نظارتی یا با حضور مادر را مطرح کرد، ولی باز هم نتیجه را منوط به اثبات و تشخیص دادگاه می‌داند. همچنین گفته شده اگر ثابت شود ملاقات به صلاح کودک نیست، امکان محدود یا حتی لغو شدن ملاقات مطرح می‌شود. اقدامات عملی پیشنهادی در پاسخ‌ها شامل این موارد است: مشورت با روان‌شناس کودک و گرفتن گزارش مکتوب در صورت تشخیص آسیب، پیگیری تهیه گزارش مددکار یا تحقیقات محلی و جمع‌آوری مدارک قابل ارائه به دادگاه. یک توصیه احتیاطی هم مطرح شده که برای جمع‌آوری دلیل، از کودک استفاده ابزاری نشود و موضوع توسط متخصص یا از مسیرهای رسمی پیگیری شود. همچنین پیشنهاد شده برای اقدام مؤثرتر، از طریق وکیل پیگیری شود.